Folga na Coruña

Afrontei con preocupación a xornada de folga.
Quería saber canto fan os medios de comunicación do sistema -mecosis a partires de agora- a hora de controlala nosa percepción.
Así que xa antes de estar manifestándome o día da folga o que os demais contan inflúen en mín.
Por isto saín a rúa a ver en primeira persoa para logo relatar o que vin e o que pensei.
Ven sei que eu non son os teus ollos, pero eu vin sen querer ver e o que vin no o vas a crer.



Para empezar estaba a chover. Dista choiva que non e nada, pero o final molla. Tamén non choveu pero a auga notábase no ar. Un vento lixeiro e o final Coruña fíxose notar e choveu e aínda está chovendo.

Na praza da Palloza un xentío de cores vermellas. Mais aló xente de azul con furgoneta a xogo miraban para os primeiros. E nas veira rúas; cidadáns, paseantes vestidos de distintas cores, pero que disfrutaban dun día de paz e espreita. Estes parecían que estaban ver que acontecía. E estes eran mais que o resto todo xunto.

Así decidín sentir o ambiente. Afondei na praza. Os mecosis recollían as palabras dun home rodeado de xente coa mesma cor. Sigo entre a xente e ofrecen amablemente información.
-Non quero papel, grazas. O mozo coma min sorrí e continuo o camiño cara o centro da praza, cada vez mais xente.
Saio pola outra veira e un home párame para falar. Dende logo, penso, e un día para falar. Que imos facer para que desaparece a lei e a presión do sistema sobre a xente que ten medo dos piquetes e dos empresarios de dos políticos e de toda esa xente que os mecosis sempre ten na mira. Non leva cores de ningún tipo, e un cidadán expectante.
-Berrando so fai se ruído.
-Si, iso e verdade, pero sempre podermos falar.
-Falando non chega. -Aí o home xa me colleu o interese.
-Entón como é?
-Na gorxa directo na gorxa e a gorxa oxe é o mercado.

Así escomenzou o corrillo onde a conversación mudou e trocou tan do de falantes como de ouvintes que paranvanse a escoitar e sorrir.
A conclusión sacada é que, isto non  nos gusta e cito a Don Manuel Roival " Se queren ver como negociamos xa o verán. No mercar nunca na casa dos ricos. Que o Corte Inglés e toda esa merdallada de centros comerciais queden valeiros. Que xa está ven de mercar o que non da felicidade e que ten escravos traballando arreo."

A xente que por aí pasaba decidiu que trocando tres hábitos han nos de escoitar.

1. Comprar só o necesario para vivir no vindeiro mes. E só en empresas pequenas ou medianas.
2. Non ver a televisión nin léelos xornais e por tranquilamente os ollos no BOE a ver que pasa.
3. Falar mais coa xente para ver como lle va.

O que me sorprendeu foi a natureza con que a xente daba as ideas e como no prazo de 30 minutos saíu istos tres hábitos a trocar. Fumonos cada quen pola súa conta e direi que cun soriso nos veizos, agora xa temos un obxectivo. O IBX35